De soeppannen dit word om 12:00 uur uitgedeelt

De woning van de ouders en zus van Mohammad 

In deze gang wonen 10 gezinnen (achter elke gordijn 1 gezin) 

 De voorkant van het gebouw en een gang in het gebouw. 

Verslag van een vrijwilligster van Vluchtelingenwerk Midden Nederland, Zeist: 'Met Mohammad naar Turkije'.

Daar gingen we dan. Mohammad en Ik op zoek naar zijn ouders in Turkije. Woensdag nacht om 24:00 uur vertrokken we voor een weekje. Mohammad had nog nooit gevlogen plus dat hij zijn ouders al vier jaar niet gezien heeft, dus hij was erg zenuwachtig. Ik was ook zenuwachtig niet om de vlucht maar omdat ik niet precies wist waar we heen gingen, hoe het zou zijn en of het allemaal ging lukken. De vlucht verliep goed van Nederland naar Istanbul en van Istanbul naar Izmir. In Izmir aangekomen, pakte we de bus naar Usak. Deze reis zou vier uur duren en van daaruit zouden we vijf minuten moeten lopen naar ons hotel. Uiteindelijk heeft ons reis 12 uur geduurd en was vooral ik erg moe. Aan Mohammad te zien was het toch de bedoeling om eerst zijn ouders te vinden. En dat begrijp ik. Dus even opfrissen en weer verder met ons avontuur. Nu kon het zoeken beginnen, mensen vragen, taxi”s aanhouden etc. Het enige wat wij zeker wisten is dat zijn ouders in een oude campus van een universiteit woonde. Een taxichauffeur wist waarschijnlijk waar we moesten zijn. Zijn ouders zouden als het goed is 4 km verder op wonen. Dus wij met de taxi mee en hopen dat hij het goed had. Aangekomen kon het bijna niet missen een oud gebouw met veel mensen die “Dari” spraken. We schrokken wel het was een vervallen gebouw, een geur of er kortsluiting was (wat waarschijnlijk ook het geval was) en overal liepen kinderen. In het pand kwamen we een meisje tegen, het was duidelijk dat we hier niet vandaan kwamen en ze vroeg wie we waren.


Mohammad vertelde dat hij zijn vader Barbari zocht. Het meisje begon te lachen en te gillen en rende voor ons uit naar de derde verdieping. Ze rende een kamer in en bleef hetzelfde roepen. Op het moment dat we bij de gang waren kwam Mohammad zijn moeder de gang op. Mo en zijn ouders en zusje vlogen elkaar in de armen en lagen op de grond van het huilen. Zo hebben ze daar een half uur gelegen. Hun zoon was eindelijk weer naar vier jaar in hun armen. Vier jaar geleden werd hij na dat zijn broer was vermoord door zijn vader weg gestuurd (op zestien jarige leeftijd) om dat zijn leven niet zeker was. Een jaar hebben ze niks van hun zoon gehoord tot dat hij in Nederland was. Toen Mo in Nederland was heeft hij een tijdje contact gehad en toen was er weer een radio stilte van anderhalf jaar. Zij ouders en zussen bleken ook gevlucht te zijn uit Iran omdat ook hun leven niet meer zeker was. Uiteindelijk na een lange zoektocht heeft vluchtelingenwerk via het UNCHR zijn ouders en jongste zusje gevonden in Turkije. En een paar maanden later kon hij naar Turkije om ze op te zoeken. De oudste zus en zijn twee neven zijn nog steeds vermist en waarschijnlijk worden ze ook niet meer gevonden.

Al dat gemis en onzekerheid kwam er uit ze kusten elkaar, knuffelde elkaar en bedankte god dat hij hun weer bij elkaar had gebracht. Als god het wil..... Hun onderkomen was voor mij maar ook voor Mohammad moeilijk om te zien. Er wonen ruim vijftig gezinnen in een vervallen gebouw. Zonder verwarming, en elektra die niet meer naar behoren werkt. Ieder gezin had een kamer van drie bij drie dat afgeschermd werd met een gordijn en een deur die niet op slot kan. Het is nu nog niet heel koud maar als het zo winter word dan vrees ik het ergst voor vooral de oudere mensen en kinderen in het pand. Het was een heftige dag met weinig slaap dus ik besloot om terug te gaan naar mijn hotel om te slapen en de volgende dag met Mohammad terug te gaan.

 

Na deze week realiseer ik mij des te meer hoe bevoorrecht ik ben. Ik ben geboren in een land waar ik bestaansrecht heb. Ik hoef niet te overleven maar ik mag leven. Ik woon in een land waar kinderen naar school gaan en spelen en lachen. Mohammad zijn zusje is 13 jaar zij gaat niet naar school, zij zorgt voor haar ouders. Ik hoef mij geen zorgen te maken over een dak boven mijn hoofd . Ik heb genoeg eten, hun delen het beetje wat ze hebben zonder te twijfelen.

Ik realiseer mij ook wat mensen elkaar aan doen en dat oorlogen om macht en olie  een land kapot maken en hun volk moet vluchten naar een plek waar zij hun kinderen kunnen groot brengen zonder bang te zijn om dood te gaan. En dan is er dat vluchten, mo zijn zus en twee neefjes zijn waarschijnlijk overleden tijdens de vlucht. De vlucht is levensgevaarlijk en er sterven zo veel mensen. Turkije kan zijn vluchtelingen niet allemaal onderdak bieden, Europa sluit zijn grenzen steeds beter, niemand die ze echt wil... zoals ik veel van de vluchtelingen hoor zeggen marshalla, als god het wil...

 

Zonder Saviz en de donaties die gedaan worden, was het voor Mohammad niet mogelijk om naar Turkije te gaan. Bedankt dat dit gezin eventjes herenigd kon worden. Dat deze moeder naar vier jaar haar zoon weer in de armen heeft kunnen sluiten. Dit gezin was zo intens gelukkig om weer bij elkaar te zijn dat het mijn hart heeft doen smelten.

EEN BLOEMETJE VOOR CLARA WAALWIJK

Clara Waalwijk woont in de Grote Koppel in Zeist. Zij is gek op kinderen en heeft als grote hobby breien en haken. Het liefst breit ze babykleertjes en kleedt ze poppen aan. Oude poppen worden opgeknapt (haren worden gewassen, gezichtjes bijgekleurd, beentjes gerepareerd) en voorzien van mutsjes, jasjes en broekjes. Zijn de poppen eenmaal klaar, dan gaan ze naar vluchtelingenkinderen in Zeist en omgeving. Mét instructie: ‘Deze pop is wat kwetsbaar. Zij is bestemd voor een wat ouder meisje. En het mutsje hoort een beetje scheef te worden gedragen, wilt u dat erbij zeggen?’
En: ‘Deze heeft een lui oogje. De pop heeft heel lang in een winkel op een schap gestaan. Haar hele gezichtje was zwart van het vuil!’ Clara Waalwijk kreeg van SAVIZ voor de kerst een mooie bos rozen, als dank voor al haar werk.

 

Hebt u nog een oude pop over of liggen er nog restjes mooie wol of haakgaren bij u te verstoffen in een la? Clara is er blij mee en de kinderen ook.
Mail of bel naar: menkenbekius@hetnet.nl, 030 6962283.

 

HET GROTE SINTERKLAASFEEST 2013

Om drie uur begonnen we met de voorbereiding op het sinterklaasfeestje. Het schminken van de pieten en het aankleden van sinterklaas. En natuurlijk de kadootjes die werden gebracht.  Sinterklaas en zijn hulppieten hebben dit jaar erg hun best gedaan. Maar liefs 400 sinterklaas kadootjes werden ingepakt en afgeleverd op Vluchtelingenwerk. De medewerkers van

Vluchtelingenwerk waren er stil van. Tussen vier en half vijf kwamen alle ouders met hun kinderen aan.  Er waren gezinnen die wat eten meegenomen hadden. Met dank aan de voedselbank hadden we genoeg drinken, koekjes, pepernoten, snoepjes en hapjes.

 

Om half 5 begon het feestje dan echt. Een piet kwam binnen met de grote vraag: Waar is de STAF van Sinterklaas?? Oh jeee.. Stafpiet was hem kwijt en hij moest toch ergens liggen?. De kinderen hielpen de piet met zoeken want sinterklaas had toch zijn staf nodig! Gelukkig werd hij gevonden door onze kleine piet.

 

Stafpiet had gelukkig de staf weer, en kon snel naar sinterklaas toe lopen om hem de staf te geven.  Maar Sinterklaas kan natuurlijk niet komen zonder dat er voor hem gezongen werd. Dus met zijn allen zongen we het welkoms liedje “sinterklaasje kom maar binnen met je knecht”. 

Sinterklaas had natuurlijk zijn eigen stoel waar die op kon gaan zitten. En alle kinderen waren heeelll stil het is natuurlijk ook wel heel erg spannend je eerste echte sinterklaasfeest!!. Er werden een paar vragen gesteld aan sinterklaas zoals “sinterklaas hoe oud ben je eigenlijk?” Nou bleek sinterklaas al 106 jaar te zijn en misschien zelfs al wel 107 jaar!!.

 













Uiteindelijk was het dan toch echt tijd om de kadootjes uit te gaan delen!!

 

Na het kadootjes uitdelen, pepernoten gooien zingen en dansen, was het voor sinterklaas toch echt tijd om weer naar een ander huisje te gaan.  Dat kon natuurlijk niet voor dat sinterklaas had gegegeten (vonden de ouders) dus sinterklaas en de pieten kregen een bordje eten mee voor onderweg.

 

Er waren zoveel kadootjes binnen gekomen dat we deze hebben gedeeld met de COA in Amersfoort. Deze hebben de hulp pieten na het sinterklaasfeest daar naar toe gebracht om daar ook de kinderen een grote glimlach te bezorgen. Wij willen van Vluchtelingenwerk alle hulpklazen en pieten ontzettend bedanken. Het was een groot succes en was zeker niet gelukt zonder alle inzet van SAVIZ en hun hulptroepen.

Nourice Akten (Vluchtelingenwerk Zeist)

Voor informatie, contact, giften en sponsoring:

Of voor andere vragen, vul het formulier in. Dank U!

​© Copyright 2013 Stichting Steuncomité Asielzoekers en Vluchtelingen In Zeist

Secretariaat:

C. Bekius

Oude Arnhemseweg 315
3705 BG Zeist 

 

SAVIZ werkt samen met:

Vluchtelingenwerk Midden Nederland (VWMN)

Zeist@vwmn.nl

 

Raad Van Kerken Zeist

www.raadvankerkenzeist.nl

www.wakezeist.nl

 

Vluchtelingenkinderen

Hoofdstraat 146, 3972 LE Driebergen

Telefoon 0343 415944

 

Kerk in Actie is onderdeel van de Protestantse Kerk Nederland

www.kerkinactie.nl

 

International Network of Local Initiatives with Asylum seekers

www.inlia.nl

 

LOS Stichting Landelijk Ongedocumenteerden Steunpunt

www.stichtinglos.nl